บทที่ 12 EP:11 หย่ากันเถอะ
ตอนเย็นในวันนั้น
"มีนคุณเลิกงานแล้วใช่ไหม"
"ค่ะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ ไปกันเถอะค่ะ ไปที่บ้านของคุณ"
"ทำไม?"
"ฉันมีเรื่องที่จะพูดและอยากให้แม่ของคุณรู้ด้วย"
ติณภพขับรถพาภรรยาไปที่บ้านของเขา ซึ่งมีทั้งแม่และจีรณาอยู่ที่นั่นครบกันทุกคนเลย
"มีนผมว่าเราไปคุยกันสองคนดีกว่าไหม ถ้ามีแม่ของผมอยู่ด้วยเราคุยกันไม่รู้เรื่องแน่ๆ"
"ต้องรู้อยู่แล้วล่ะค่ะ เพราะสิ่งที่ฉันจะพูดคือสิ่งที่แม่ของคุณต้องการอยู่แล้ว"
มีนเดินเข้าไปในบ้านก่อนที่เธอจะหยุดยืนอยู่หน้าห้องรับแขก ก่อนที่แม่ของติณภพและผู้หญิงที่ชื่อจีรณาจะลุกยืนขึ้น มีทีท่าตกใจที่ได้เห็นมีนยืนอยู่ตรงนี้
"มีอะไรอีกกลับมาทำไม?"
"อย่าลืมสิคะว่ามีนยังไม่ได้หย่ากับคุณติณ เพราะฉะนั้นมีนก็ยังมีสิทธิ์ที่จะมาที่นี่ คนอื่นมากกว่าล่ะมั้งคะที่ไม่มีสิทธิ์อะไรเลยแม้กระทั่งตัวสามีของมีน"
"เธอว่าใคร?"
"นั่นสิ อย่าคิดที่จะมาว่าหนูจีนะ"
"มีนมีเรื่องอยากจะมาพูดค่ะ"
"ถ้าไม่ใช่เรื่องหย่าฉันก็ไม่ฟัง"
"ก็เรื่องนี้แหละค่ะที่มีนจะพูด"
"พี่มีนยอมหย่ากับพี่ติณแล้วหรอคะ" น้ำเสียงของจีรณาเปลี่ยนไป เธอเหมือนดีใจมากๆ เมื่อได้ยินคำนี้ออกมาจากปากของมีน
"ไม่หย่าให้ตายยังไงก็ไม่หย่า!"
"ตาติณนี่แกจะปัดความรับผิดชอบที่แกทำหนูจีท้องหรอ?"
"ผมไม่ได้ปัดความรับผิดชอบครับ แต่ผมคงรับผิดชอบแม่ของเด็กไม่ได้ เพราะฉะนั้นผมจะรับผิดชอบแค่เด็กคนเดียว"
"พะ พี่ติณทำไมพูดแบบนี้ล่ะคะ ฮึก"
"ไม่ได้นะตาติณ แกต้องรับผิดชอบหนูจี ทั้งตัวหนูจีแล้วก็ลูกในท้องด้วย แม่ไม่ยอมเด็ดขาดที่แกจะทำแบบนี้!"
"ผมก็ยอมไม่ได้เหมือนกันครับถ้าจะต้องหย่ากับมีน!" ติณภพเถียงกับผู้เป็นแม่เสียงแข็ง
"ฮึก คุณป้า ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะคะ จีเสียใจนะคะ"
"ตาติณแกช่วยเป็นห่วงความรู้สึกของหนูดีหน่อยได้ไหม"
"ผมรู้ครับว่าเรื่องนี้ผมผิด แต่วันนั้นผมเมาชนิดที่ว่าผมยังจำไม่ได้เลยว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง แต่น้องจียังมีสติครบถ้วนดีนี่ครับ วันนั้นก็ไปกับผู้ชายสองคนนี่"
"พี่ติณพูดอะไรคะ?"
"อย่ามาทำเป็นเฉไฉไม่รู้เรื่องหน่อยเลย"
"ก็วันนั้นจีให้พี่ผู้ชายสองคนนั้นไปช่วยแบกพี่กลับไงคะ"
"แล้วทำไมต้องพาไปที่โรงแรม?"
"กะ ก็...."
"พอเถอะค่ะ เลิกทะเลาะเลิกเถียงกันสักที คุณติณฉันคิดว่ายังไงวันนี้มันก็ต้องมาถึงเข้าสักวันแต่ฉันก็ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้"
"มะ มีน..."
"ที่ฉันจะหย่ากับคุณ เพราะว่าฉันเสียใจที่คุณทำลายความไว้ใจความเชื่อใจที่ฉันมีให้กับคุณ คุณเหยียบย่ำหัวใจของฉันที่ให้คุณไปจนไม่เหลือชิ้นดี จนฉันคิดว่าการที่เราสองคนหย่ากันไปมันคงจะดีที่สุดสำหรับเราสองคนแล้ว"
"ไม่นะมีนผมไม่หย่ากับคุณเด็ดขาด"
"คุณทำลายความรักที่ฉันมีให้กับคุณไปจนหมดแล้ว คุณจะมารั้งฉันไว้ทำไมอีก แค่นี้คุณยังย่ำยีหัวใจของฉันไม่มากพออีกหรอ?" มีนถามเสียงสั่น แววตาของเธอสั่นคลอนเริ่มมีน้ำตาเอ่อคลอออกมา
"มีน...ผมขอโทษ"
"เราสองคนหย่ากันเถอะค่ะ"
"มะ มีน ไม่เอาแบบนี้สิมีน ผมไม่หย่ากับคุณนะ แล้วผมจะอยู่ยังไงถ้าผมไม่มีคุณ"
"....."
"หย่าไปเถอะให้มันจบๆ ไป แกจะไปรั้งผู้หญิงคนนี้ไว้เพื่ออะไรในเมื่อผู้หญิงคนนี้ขอแกหย่าซะขนาดนี้แล้ว ศักดิ์ศรีของแกอยู่ไหนกันห๊ะ!"
"มีน..."
"ฉันให้คุณเลือกระหว่างคุณจะยอมเซ็นใบหย่าให้กับฉันดีๆ หรือคุณจะให้ฉันฟ้องหย่า?" มีนไม่คิดที่จะทำแบบนั้นจริงๆ เพราะเธออยากให้จากกันด้วยดีมากกว่าจากกันด้วยความเกลียดชังและทำร้ายกัน ทั้งที่เธอเองก็รู้ว่าเธอมีสิทธิ์ที่จะฟ้องเอาผิดได้เพราะเธอคือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย การที่สามีนอกใจไปมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นสามารถฟ้องได้ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย แต่เธอไม่อยากทำให้มันเป็นเรื่องราวใหญ่โต และเธอก็ไม่อยากทำให้ติณภพต้องกลายเป็นจำเลยสังคม
"หย่าไปเถอะค่ะพี่ติณ ยังไงพี่มีนก็จะหย่าอยู่ดีต่อให้พี่จะปฏิเสธก็เหอะ"
"หุบปากไปก่อนได้ไหมจีนี่มันเรื่องครอบครัวของพี่ ไม่ต้องยุ่งได้ไหม ชีวิตพี่พี่จัดการเองได้ เลิกเข้ามายุ่งสักที!" ติณภพหันกลับไปตวาดใส่หญิงสาวทำเอาเธอถึงกับหน้าเสียไปเลย เพราะนี่เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เธอถูกเขาตวาดใส่เสียงดังแบบนี้
"ตาติณกล้าดียังไงมาตวาดใส่น้องแบบนี้?!"
"แม่เองก็เงียบไปเถอะครับหยุดพูดกันสักที!"
"เราสองคนจากกันด้วยดีเถอะค่ะ ฉันเหนื่อยแล้วเหนื่อยกับหลายๆ อย่าง ไม่ใช่ว่าฉันไม่ได้รักคุณแล้วหรอกนะคะ แต่ฉันแค่เหนื่อยฉันอยากหยุดพัก"
"ผมไม่เลือกสักทางได้ไหมมีน ผมอยากอยู่กับคุณแบบนี้ คุณก็รู้ว่าผมอยากอยู่กับคุณไปตลอดชีวิตของผม"
"ตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้แล้วล่ะค่ะ บางทีถ้าเราสองคนถอยออกมากันคนละก้าวมันคงจะดีกว่านี้"
"มีน..."
"มีนให้ทางเลือกคุณไปแล้วค่ะ คุณเลือกได้แค่สองทางนั้นเท่านั้น"
"เซ็นใบหย่าให้มันจบๆ ไปเถอะน่า แกจะให้ผู้หญิงคนนี้มาฟ้องหย่าแกแล้วทำให้ธุรกิจพ่อแม่ของแกล้มละลายหรือไง แกก็รู้ว่าพ่อแกสร้างธุรกิจมาทั้งเหนื่อยและใช้เวลาขนาดไหนแกจะมาทำลายสิ่งที่พ่อแกสร้างมาเพราะผู้หญิงคนนี้คนเดียวงั้นหรอ?"
"มันก็ควรจะเป็นแบบนั้นไม่ใช่หรอครับแม่ ผมทำผิดต่อเธอ มันก็ไม่ผิดหรอกนะครับถ้าเธอจะฟ้องหย่า"
"ตาติณ"
"ไม่เอานะคะคุณป้า ถ้าคุณพ่อคุณแม่ของจริงรู้เรื่องนี้ท่านต้องเสียใจแน่ๆ ค่ะ จีไม่อยากให้ท่านต้องเสียใจ"
"มันก็แน่นอนอยู่แล้วล่ะค่ะ ถ้าแม่ของคุณรู้ว่าคุณเสนอตัวมาเป็นเมียน้อยคนอื่นก็ไม่แปลกหรอกค่ะที่พ่อแม่คุณจะเสียใจและผิดหวังในตัวของลูกสาว"
"...."
"เอากลับไปคิดดีๆ นะคะ ฉันยอมหย่ายอมหลีกทางให้แล้ว แต่คุณก็ต้องเอากลับไปคิดเหมือนกันว่าสิ่งที่คุณทำมันถูกหรือมันผิด ไม่มีคนดีๆ ที่ไหนเขาคิดอยากจะเป็นเมียน้อยคนอื่นหรอกค่ะมันต่ำ!"
"คุณป้า...!?"
"จากนี้ไปก็ขอให้พวกคุณมีความสุขกับการทำลายชีวิตของคนอื่นนะคะ ขอให้ผลกรรมที่พวกคุณกระทำมันส่งผลในชีวิตของพวกคุณเร็วๆ ฉันจะรอดู"
"ไม่มีทางหรอก!"
"ก็รอดูกันค่ะ เพราะฉันเชื่อว่าคนที่เข้ามาทำลายชีวิตครอบครัวของคนอื่น ชีวิตต้องพังลงแบบไหน"
"นังมีน!"
"แล้วไปเจอกันที่อำเภอนะคะคุณติณ พรุ่งนี้เช้าตอนเก้าโมงฉันจะไปรอ"
"มีน..."
